Het is eigenlijk heel bijzonder dat dit kamp nog gewoon vernoemd is naar een leeftijdsindeling van enkele jaren geleden. De huidige generatie voetballers kent alleen de benaming O9 en dergelijke, dus ze zullen zich wellicht afvragen waarom het kamp zo heet. Voor veel ouders zal het echter heerlijk vertrouwd klinken, dus we laten het voorlopig nog maar even zo.
Zoals hierboven al genoemd loopt het kamp zo zachtjes aan ten einde. Er zal nog een beetje gebald worden op de velden en dan zullen de ongeduldige ouders al klaarstaan in de kantine om hun kroost mee naar huis te nemen.
Dit zal het laatste stukje worden over dit meer dan geslaagde kamp, waar we jammer genoeg minder kinderen mochten verwelkomen dan in voorgaande jaren. We hopen maar dat iedereen die geweest is enthousiast over zijn of haar belevenissen vertelt, zodat we volgend jaar weer meer spelers mogen begroeten.
Het is bijna onmogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken, omdat de kans vooral groot is dat we iemand vergeten. Daarom maar even zo: iedereen die op welke manier dan ook geholpen heeft ongelooflijk bedankt voor je inzet. Ook mag niet onvermeld blijven dat de kinderen zich van hun beste kant hebben laten zien, er zijn geen vervelende dingen gebeurd en er werd angstig netjes geluisterd.

Na deze mooie woorden hebben we het nog heel kort over de laatste uren van het kamp. Om ervoor te zorgen dat het kunstgrasveld perfect bespeelbaar is voor de mannen van het tweede houden we hier een toernooi met vijf teams. Wie er precies voetballen blijft onduidelijk en de teams hebben de namen Geel, Groen, Oranje, Blauw en Choco. De winnaar van dit toernooi is uiteindelijk het elftal met de naam die hier eigenlijk niet tussen hoort.
Omdat het maar korte partijtjes waren, is er bijna niet gescoord, maar het is mooi voor de prijsuitreiking om team Choco te eren.
Sem Ammerlaan komt na afloop trots van het veld af, zijn team heeft alle wedstrijden gewonnen, behalve de partijen die ze gelijkgespeeld hebben. Na vier wedstrijden heeft dit team maar liefst zes punten, laten we het er maar op houden dat Sem snel tevreden is.
Tijdens het kamp zien we weinig ouders, op zich logisch, want op kamp wil je natuurlijk niet op je vingers gekeken worden. Edwin Bijker komt nog wel om een hoekje kijken en net als zijn zoon Dion de laatste tien seconden van zijn wedstrijd speelt, staat Edwin langs de lijn.

Na deze wedstrijden is het echt voorbij. In de kantine is het nog even wachten op zowel de prijsuitreiking als op de ouders.
Nu is het wachten op volgend jaar als we hopelijk weer meer kinderen kunnen verwelkomen. Wij kijken er in elk geval naar uit. We hopen dan ook dat Davey weer de pijlen uitzet, want mede door zijn perfecte bewegwijzering heeft het nachtspel uren langer geduurd dan eigenlijk de bedoeling was.