Oké dan… een tweede deel van ‘Kraken en Piepen’. Willen ze weer handige tips, grappige verhalen, of gewoon wat gekladder.
“Ja Joey, verzin maar iets leuks,” zei hij.
“Lekker iets bloederigs,” zei hij.
Tuurlijk joh! Doen we!

[het volgende deel is niet beoordeeld door Kijkwijzer. Stop als je niet tegen bloed kan]

Een eerste indruk

Ik loop nu al sinds jaar en dag op de zaterdag als EHBO’er, en iedereen weet mij inmiddels te vinden. Maar ik herinner mij nog goed de eerste paar keren dat ik dit deed. Normaal gesproken verwacht je dan dat je met een beetje een rustige dag zou beginnen. Niet dat je een middagje bezig bent bloed op te ruimen.
Yup.
Bloed.
Welkom bij de EHBO, we hopen dat je het naar je zin krijgt! Allemachtig… hahaha!

Nou ja, om even vanaf het begin te beginnen: ik was net klaar met een aantal enkels te tapen, en ik was net begonnen het EHBO hok op te ruimen, toen ik een stem vanuit de deuropening hoorde spreken: “Bent u van de EHBO? Kunt u me helpen?”
Toen ik omkeek, zag ik een jonge knul staan, met zijn rechterarm gebogen voor zich, zijn hand omhoog, en zijn linkerhand in een kommetje tegen z’n arm gedrukt, ter hoogte van z’n elleboog. Vanaf de hand tot aan het kommetje liep een rode streep, als een klein stroompje, welke door de gaatjes van het hand-kommetje op de vloer druppelde.
Op het moment dat ik de ‘kunt u mij helpen?’ vraag hoorde, was de eerste gedachte die mij te binnen schoot: “Allemachtig! Als ik jou niet help bloed je DOOD!” Maar goed. Als EHBO’er dient men kalmte uit te stralen, en adequaat te handelen. Van schrikken en panisch heen en weer rennen wordt niemand beter.
Toen we het ergste bloed hadden weggewassen, bleek de schade mee te vallen. De jongen had het blijkbaar voor elkaar gekregen een flesje in zijn hand te breken, en het glas had hem in het vlees van zijn palm gesneden. Geenszins een gevaarlijke wond, maar het bloedt als een malle. Met enkele hechtpleisters de wondranden naar elkaar getrokken, ingepakt met simpel te verwijderen verband, en hup! naar het ziekenhuis gestuurd om te laten hechten. Een paar hechtingen, en hij kan zo weer doorwerken.

Achteraf viel het dus wel mee, maar het liet mij wel achter met een EHBO-ruimte waarin overal spetters bloed lagen en een wasbak die een slachterij niet zou misstaan. En driemaal raden wie dat op kan ruimen? Yup. En was het daarmee afgelopen? Nop.
Want wie stapte er drie minuten later het EHBO-hok in? Onze goede vriend Cor!
“Joey heb jij de-eeehh… Joey? Is dat…?”
“Ja. Ja Cor, dat is bloed.”
“… Juist ja. Ik vraag het je straks wel.”

En dat was dan je eerste indruk: de nieuwe EHBO’er, op z’n knieën, het bloed van de vloer schrobbend.
Ach, je weet tenminste wat je eraan hebt, mócht het inderdaad nodig zijn.

Dus ja, ook als je een spoor van bloed achterlaat, kan je het alsnog de verzorger vragen. X-)