Achilles Veen uit, dat is altijd lastig. De eerdere ontmoeting op de schenkeldijk resulteerde in de 14-1 overwinning voor onze MO19 met roze sokken en was verre van geflatteerd. (Lees ook hier het eerdere bericht).
Maar goed ondanks onze brede selectie waren er vandaag toch weer een aantal afwezige, Isa, Kyara, Samm , Sara en Savanna ontbraken vandaag. Dus 13 meiden over waarbij Lotte van B nog niet helemaal fit was en met het keeperstenue aan zou starten. Tijdens de warming-up kwam Diaz, welke ingevlogen werd haar moeder, na de verliespartij met de MO15 nog net voor het fluitsignaal aan en kon dus direct in de basis starten.

In de eerste 10 minuten waren we nog niet helemaal wakker volgens mij, want Diaz moest gewoon tot 3 maal toe in actie komen, geen grote kansen maar toch .. in de 10 minuten daarna, begonnen de dames op stoom te komen, en kwamen de eerste kansen voor bij.

Grote kans voor Merthe welke met een acrobatische beweging in de vorm van een achterwaartse omhaal volledig miste, gevolgd door gefrommel in het 5 metergebied door Lotte S. en Yasmin welke beide de bal niet in het net konden krijgen. Eindelijk in 22ste minuut was het dan toch raak, strakke voorzet op de inlopende Merthe deed de meegereisde supporters juichen. In de herhaling bleek overigens dat het een verdediger was, dus eigen doelpunt, maar dat mocht Johan niet weten. De kop was eraf en onze meiden gaven werkelijk waar geen centimeter weg. Sterre met een griepje onder de leden speelde een zeer goede wedstrijd en controleerde samen met Yasmin en de volledig rechterkant. De publiekswissel van Merthe in de 23ste minuut was een tactische, Flo van laatste vrouw naar de rechtsbuiten, de opdracht was aanvallende middenvelder, maar goed inmiddels zijn Ton en Ton er aan gewend dat we weinig invloed hebben .. Dit bracht direct nog meer gevaar en doelpunten. De 0-2 door Manon met een prima schot van buiten de 16. gevolgd door Lotte S en Florine respectievelijk de 0-3 en 0-4.

De rust was 5 minuten langer daar de scheidsrechter van dienst uit hetzelfde bouwjaar was als onze trouwe verzorger (Ome Arie) en het wiskundig onmogelijk is om in het looptempo van beide heren naar de kleedkamers te lopen en weer terug te zijn in 15 minuten.  😉
In de rust konden we alleen maar de boodschap meegeven om door te gaan, blijven voetballen. Isa, sinds haar blessure verantwoordelijk voor de waterzak had te horen gekregen dat de keuken open was en ze verse patat hadden, liet dan ook direct alles vallen en verdween direct\, het goede nieuws is dat ze weer voorzichtig met de groep mag gaan meetrainen, Ton H. meester in de loopoefeningen heeft inmiddels een nieuw boek gekregen voor zijn verjaardag, waardoor de meiden nog meer kunnen genieten, Inmiddels heb ik bij Sjaak wat extra pionnen kunnen ruilen tegen een aantal ballen.

De tweede helft was een nog betere kopie van de eerste, Het middenveld volledig in handen van Manon, welke de ene pass nog mooier dan de ander verstuurde en random de onze meiden in scoringspositie wist te brengen. Doordat tweede supporters bus met, de ouders en opa`s welke later aankwamen (direct vanaf de JO13-1 door)  heb ik niet alle doelpunten meer kunnen bijhouden. Zo`n beetje elke 6 minuten was het raak, en tussendoor nog een aantal kansen welke niet verzilverd werden. Anouk had bijna haar eerste goal gemaakt, ik zag ballen op de lat uiteenspatten en net naast worden geprikt. Merthe wist overigens de 8ste in de touwen te werken, zonder hulp van een tegenstander binnen te werken. Yasmin heeft ook de smaak te pakken en wist wederom haar doelpuntje mee te pakken.

De doelpuntenmakers op een rij : Florine 3 maal, Lotte S. 3 maal, Manon 2 maal, Merthe en Yasmin beiden 1 maal en het eigen doelpunt resulteerde in een 0 – 11 einduitslag.

Ook de complimenten voor onze meiden achter in, welke weinig te doen hadden, maar de keren dat ze iets moesten doen deden ze het ook. Tevens de complimenten voor Achilles Veen, wat een leuke positieve ploeg heeft, ik kan me voorstellen dat de stemming na zulke verliespartijen een deukje krijgt maar daar was niets van te merken.