De thuiswedstrijd tegen RFC stond op[ het programma. In mei 2018 hebben we al eens tegens deze club mogen spelen met toen nog MO17, en daar toen met dubbele cijfers op ons kop gekregen. Dus we waren gewaarschuwd, al schatte ik de kansen voorhand zeker gelijkwaardig in. Afwezig vandaag waren Merthe, Isa en Florine. Het was vandaag de eerste officiële wedstrijd voor Diaz en Noa in de Onder 19 formatie, al hebben beide al inmiddels vele wedstrijden met ons meegespeeld.

Maar goed, vanaf de aftrap ging het spel redelijk gelijk op, het waren de bezoekers welke via een snelle vleugel speelster simpel alleen op DIaz af mocht gaan en beheerst wist af te ronden. Het tweede doelpunt volgde op identieke manier waardoor we al redelijk snel tegen een 0 – 2 achterstand aankeken. Eigenlijk te gek voor woorden, als ik de kansen telde had RFC zo’n 5 kansen nodig om 2 maal trefzeker te zijn, tegenover een kans op 8 voor ons echter zonder doelpunt. Het probleem zat hem in de wil om te winnen, een stapje extra voor de ander te doen .. collectief was het niet al te best.

Gelukkig lag het trainersduo weer op dezelfde golflengte, er was te weinig beleving, alles op hetzelfde tempo, duels werden niet aan gegaan en dus niet gewonnen. Dat was het dan ook wat in de kleedkamer als boodschap werd gegeven aan de meiden. Overigens vanuit de vele supporters hoorde ik al het verzoek om een donderspeech te houden ..om wat pit in het veld te creëren.

Bij aanvang van de tweede helft leek de boodschap door gedrongen, felle duels, geknokt om de bal, tegenstanders vast zetten. Dit resulteerde in de 1 – 2 van de voet van Lotte S, ditmaal wel prima binnen geschoten. Ondanks dat we in een betere fase zaten dan RFC, mochten zij toch de 1 – 3 aantekenen. Ik zag de kopjes niet gaan hangen, Amber gaf het startsein, de  mouwen opgestroopt .. en knokken voor elke meter. Na een schot en goed doorgaan van Linsey was zijn eerder bij de gestopte bal dan de keepster, welke goed uit kwam en zich voor de bal wierp. Maar ja, onze “hakkie takkie Lins” zou Linsey niet zijn als ze de bal gewoon achter, onder en om haar eigen standbeen doorgehaalde zodat de keeper geen schijn van kans had en de  2 – 3 binnen schoot. Je verwacht dan dat het een extra zetje geeft en er een gelijkspel in zou zitten. Helaas dit was niet het geval, de aangewaaide supporter Michelle, (Keepster van Excelsior), moest zich nog haasten om nog een half uur onze meiden te kunnen zien. Zij zag overigens in het laatste kwartier Diaz nog een aantal malen goed redden en een grotere schade werd voorkomen.

De einduitslag bleef daarom 2 – 3 op het D – Veld volgende week rust en dan maar hopen dat IFC wel voldoende meiden heeft om de in haal wedstrijd te spelen.