Afgelopen zaterdag liep The Captain de kantine van Dubbeldam binnen en hij had eigenlijk wel trek in een patatje – voor mensen die dit woord niet kennen, dit wordt ook weleens frietje genoemd – speciaal, maar tot zijn verbazing was de keuken gesloten, iets dat eigenlijk nooit voorkomt bij Dubbeldam.
Navraag leerde dat er niet voor de eerste keer te weinig ouders waren die een paar uurtjes per jaar iets terug willen doen voor de vereniging waar hun zoon of dochter lid van is. Het is ook niet de eerste keer dat The Captain hierover moet beginnen, maar hij legt het nog maar weer een keer fijntjes uit.

Dubbeldam is geen bedrijf, laat staan een multinational, maar een vereniging. Een vereniging bestaat uit leden en waar we in ons clublied zingen: Dubbeldammers dat zijn wij, kunnen we eigenlijk net zo goed zingen: Dubbeldam dat zijn wij, omdat Dubbeldam namelijk alleen maar kan bestaan als iedereen die lid iets wil doen voor hun cluppie.
Zo worden alle elftallen – op de selectie-elftallen na – getraind door enthousiaste vrijwilligers, die hier per jaar maar een muntjes voor krijgen. Zij staan twee keer per week klaar om de kinderen te trainen en op zaterdagen juichen ze hun team naar de overwinning of verwerken ze met hun elftal op een positieve manier hun verlies.
Naast deze mannen en vrouwen zijn er nog veel meer vrijwilligers, zoals de schoonmaakploeg, bestaande uit gepensioneerde mannen, die door de week de steeds groter puinzooi opruimen die door onze jeugd- en andere leden wordt achtergelaten.
We kunnen nog veel meer vrijwilligers noemen, want tijdens het seizoen worden geweldige evenementen georganiseerd en als u iets wilt eten of drinken, staan er een vaste crew klaar in de keuken en achter de bar om u te helpen.

Veel vrijwilligers melden zichzelf aan om iets te gaan doen en we zijn met iedereen even blij, maar in sommige gevallen moeten we ervoor kiezen om ouders te verplichten om iets terug te doen voor alle aandacht die hun kinderen krijgen bij Dubbeldam.
Het is niet veel wat er gevraagd wordt: een wedstrijdje fluiten als er echt geen scheidsrechter te vinden is of vlaggen, omdat dat een taak is die alleen maar bij de wedstrijd gedaan kan worden. Verder heeft Dubbeldam ervoor gekozen om elk weekend een elftal bar- en keukendienst te laten draaien. Als we dit niet zouden doen, moeten we veel meer vrijwilligers gaan vragen en op deze wijze wordt de last keurig over iedereen verdeeld.
Bij veel elftallen is het inplannen van deze bar- en keukendiensten gelukkig geen enkel probleem, maar te vaak gebeurt het dat ouders gewoonweg niet thuis geven, waardoor het soms tot het laatste moment onduidelijk blijft of het gaat lukken en het vaak voorkomt dat iemand van de vaste mensen een paar uur langer blijft staan.
Iedereen mag hier iets van vinden, maar The Captain zal kort netjes zeggen wat hij ervan vindt: als een elftal het niet voor elkaar krijgt om één of twee keer per jaar een keuken- of bardienst voor elkaar te krijgen, moeten de spelers of hun ouders zich kapot schamen.
Omdat Dubbeldam hier helemaal klaar mee is, is er nu voor gekozen om de keuken dicht te houden als er niet voldoende mensen zijn. Het is een verschrikkelijke maatregel, omdat iedereen hierdoor gestraft wordt, ook de mensen die zich wel uitsloven om Dubbeldam een vereniging te laten blijven. Hopelijk is dit de laatste keer geweest, want het kan toch niet zo zijn dat we dit met elkaar nog een keer laten gebeuren.